Taekwon-do – perfekcyjna sztuka samoobrony powstała w Korei w 1955 roku. Wymyślona i naukowo opracowana przez Choi Hong Hi.
W dosłownym tłumaczeniu słowo Taekwon-do oznacza: Tae – stopa, noga, Kwon – pięść, Do – droga, sposób. Nazwa sztuki oddaje ściśle jej treść: poddawanie ciała kontroli umysłu, kształtowanie samego siebie poprzez trening walki.
Powstało współcześnie i w ciągu swego istnienia doprowadziło tradycyjny dorobek sztuk walki do technicznej perfekcji, uzupełniając go o wiele technik stanowiących „rewolucję”. Stało się to możliwe zarówno dzięki wytrwałości sztabu ekspertów Taekwon-do, jak i dzięki konsekwencji, z jaką każda technika została przeanalizowana w świetle praw biomechaniki i fizjologii ciała ludzkiego, i przekonstruowana tak, by stała z nimi w całkowitej zgodzie. Łączy w sobie korzyści zdrowotne – płynące z wieloletniego nieprzerwanego treningu, praktyczne – wynikające ze zdolności obrony przed zagrożeniem oraz oddziaływanie kształtujące psychikę – poprzez aktywny stosunek do siebie i otoczenia, systematyczność i wytrwałość.
Specyfiką Taekwon-do jest nastawienie na wyrobienie równoważnej zdolności posługiwania się w walce uderzeniami rękami i nogami w obronie i ataku, uwidaczniające się w bogactwie i doskonałości technik zarówno ręcznych jak i nożnych. Te ostatnie, zwłaszcza wykonywane z wyskoku, zyskały rozgłos w świecie sztuk walki, stając się niedoścignionym wzorem. Jest niezaprzeczalnym faktem, że od chwili pojawienia się Taekwon-do zaobserwować można wymuszone wyższością jego technik wprowadzenie zmian i rozwój tradycyjnych sztuk walki, szczególnie w stanowiących z reguły ich piętę Achillesa technikach nożnych.
W opinii wielu praktyków sztuk walki, Taekwon-do, jest najdojrzalszym, najpełniejszym i najbardziej jednorodnym technicznie z istniejących systemów walki wręcz, oferującym swym zwolennikom z jednej strony pokrywający wszelkie możliwości wykorzystania nieuzbrojonego ciała w samoobronie w racjonalny, skuteczny sposób i odznaczając się wysokimi walorami etyczno-wychowawczymi z drugiej. Cechujące Taekwon-do logika i konsekwencja założeń teoretycznych, piękno i skuteczność technik, jasność i bezpieczeństwo stosowanych metod nauczania i treningu połączone z dbałością o rozwój wewnętrzny adepta sprawiły, że jest ono obecnie najliczniej uprawianą sztuką walki na świecie.
Twórca określił Taekwon-Do jako sztukę samoobrony bez użycia broni oraz jako sposób dyscyplinowania umysłu poprzez dyscyplinowanie ciała. System opiera się na naukowej analizie ruchu i łączy rozwój sprawności fizycznej z kształtowaniem charakteru. W 1966 roku powstała Międzynarodowa Federacja Taekwon-Do (ITF), zrzeszająca kluby na całym świecie.
Trening składa się z kilku elementów: technik podstawowych (gibon yonsup), układów formalnych (tul), walki (matsogi), utwardzania (dallyon) oraz samoobrony (hosin sool). Stopnie zaawansowania oznaczane są kolorami pasów — od białego, symbolizującego niewinność początkującego, aż po czarny, oznaczający dojrzałość.
Adeptów Taekwon-Do obowiązuje pięć zasad: grzeczność (Ye Ui), uczciwość (Yom Chi), wytrwałość (In Nae), samokontrola (Guk Gi) oraz odwaga (Baekjul Boolgool).